Post 10

Post 10

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Duo Reges: constructio interrete. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Et quidem, inquit, vehementer errat; Nunc agendum est subtilius. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Quae ista amicitia est? Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Quod quidem nobis non saepe contingit.

Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Satisne igitur videor vim verborum tenere, an sum etiam nunc vel Graece loqui vel Latine docendus? Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur;

Quare, quoniam de primis naturae commodis satis dietum est nunc de maioribus consequentibusque videamus. Sed ille, ut dixi, vitiose. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Quid est igitur, inquit, quod requiras? Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum. Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset.

Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Satis est ad hoc responsum. Praeteritis, inquit, gaudeo. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Hoc non est positum in nostra actione.

Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico?

Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Quamquam non negatis nos intellegere quid sit voluptas, sed quid ille dicat. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Cui Tubuli nomen odio non est?

An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Dici enim nihil potest verius. Eaedem res maneant alio modo. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Nos vero, inquit ille; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Etiam beatissimum?

Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Summus dolor plures dies manere non potest?

Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia.

2018-03-14T19:38:16+00:00